بده ای ساقی آن شراب گوارا که نگار گریز پای من امد
پر شد از عطر گلسرای طبیعت نرگس مشک بوی سیمین تن امد
بلبل خوش قریحه نغمه سرا شد لاله سرخ جانب چمن امد
گل ناز آمد و شقایق و مریم اطلسی چاک کرده پیرهن امد
برفی آمد پدید از همه گلها خوب رویان به سوی انجمن آمد
غنچه لب باز کرد و گفت مبارک
هفتاد و دومین زاد روز تجلی زیبایی " پرویز یاحقی " بر عالمیان مبارک باد
شصت و هفتمین زاد روز تولد خسرو آواز ایران " محمد رضا شجریان " بر عالمیان مبارک باد
همین عکس را در اندازه بزرگ دانلود کنید
۲۲ سپتامبر ۱۹۳۵ میلادی - ۳۱ شهریور ۱۳۱۴ میلاد پرویز یاحقی
کیفیت ۴۰ کیلو بایت در ثانیه - زمان : ۲۸ : ۲۱ دقیقه - حجم : ۳۰۸ . ۸ مگا بایت
کیفیت ۱۸ کیلو بایت در ثانیه - زمان : ۲۸ : ۲۱ دقیقه - حجم :۶۵ . ۳ مگا بایت
اثری مشترک از اساتید بنام ایران :
پرویز یاحقی - محمد رضا شجریان - فرهنگ شریف - منصور صارمی - جهانگیر ملک
.............
این هم دوتا نرم افزار برای ویندوز مدیا پلیر و وینپ برای اینکه فایل های دانلود شده رو با کیفیت بالاتری بشنوید :
dfxInstall-WMP.exe << دانلود کنید. برای ویندوز مدیا پلیر . حجم : ۱.۶۶ مگا بایت
DFX_7_for_Winamp.exe << دانلود کنید . برای وینپ . حجم : ۸۱۴ کیلو بایت
.......................
پرويز ياحقي یکی از برجستهترین موسیقیدانان میهنمان چهره در نقاب خاک کشید و فقدان دردناکش جامعه موسیقی و فرهنگی ایران را در اندوهی عمیق فرو برد. پرويز ـ یا به قولی فرامرزـ صديقي پارسي (معروف به پرويز ياحقي) در سال 1315 شمسي در تهران خيابان صفيعليشاه به دنیا آمد. پدرش مردی اندیشمند و فرهیخته بود و در دامان مادری از خاندانی هنردوست پرورش یافت. پرويز كه از كودكي دل و جانش با نواهاي دلانگيز موسيقي داییاش آشنا شده و اعصاب حسّاس و ظريفش با ساز و نوا كوك شده بود، اشتیاق و هيجاني زائدالوصف براي فراگيري موسيقي از خود نشان ميداد. روح پرالتهاب و شیدای وي آرامش کودکیش را از او سلب نموده درصدد دستيابي به سازي بر آمد. شايد آسانترين سازي كه در ايام كودكي ميتوانست در اختيار او قرار بگيرد نيلبك كوچك و ظريفي بود كه تهيه آن براي او چندان دشوار نبود.
او سعي داشت نغمات دلنشيني كه در فضاي خانه و در كلاس درس دایی هنرمندش استاد حسین یاحقی به گوش جانش ميرسيد با ساز كوچك خود اجرا نمايد. استاد كه خواهرزاده خود را چنين شيفته و دلباخته موسيقي ميديد همواره در این فکر بود که پرویز با استعداد و دلداده موسیقی را با آموزشهای مناسب بهعنوان هنرمندي بزرگ به عالم موسيقي تقدیم کند. تصميم استاد روزي به مرحله عمل درآمد كه پرويز در حالي كه کمتر از هفت سال داشت وارد كلاس موسيقي وي شده در غياب استاد ويولن را برداشته و با نگاهي عاشقانه بدان مينگريست. مخالفت مادر پرويز از دستزدن به ويُلُن، استاد را به وساطت واداشته، با لحني مملو از مهر و بسيار ملايم, كه در طبيعت آن استاد ارجمند بود همشيره را از تحكّم به فرزند بازميدارد و از همان روز مبادرت به تعليم وي مينمايد. علاقه و استعداد شگرف پرويز در فراگيري موسيقي باعث حيرت استاد بود. ميديد كه دورههاي رديف اول موسيقي را كه شاگردان ديگر زمان زيادي را صرف آموختن آنان ميكنند بهسرعت طيكرده و در حالي كه از نظر سن و قد و قامت از همه آنان كوچكتر است در فراگيري دروس به آنها كمك ميكند. پس از چندی خلیفه کلاس میشود و عملاً گاهی اوقات در غیاب استاد مسئولیت آموزش کلاس را عهدهدار میگردد.
پرویز دوره آموزش رديفهاي پنجگانه استاد را كه عبارت از پيشدرآمدها، چهارمضرابها، آهنگهاي ضربي و دستگاههاي موسيقي ايراني بود و تا دوره عالي به انجام ميرسيد يكي پس از ديگري طي کرد. در حالي كه بيش از 11 سال نداشت.
حشر و نشر استاد ياحقي كه در آن زمان خانهاش محل اجتماع و رفتوآمد موسيقيدانان بزرگي همچون ابوالحسنخان صبا، مرتضي محجوبي، علي اكبر شهنازي، رضا محجوبي، حسين تهراني، رضاقلي ظلّي، مرتضي نيداود و ... بود، موقعيتی ويژه برای پرویز ايجاد کرد تا دانسته های خود از موسيقی را عمق و غنای افزونتری بخشد.
پرويز از عنفوان كودكي و نوجواني با اين استادان بزرگ از نزديك آشنا شده با سبك و سياق نوازندگي و خوانندگي و روحیه انسانی آنها خو گرفت و آنان نیز وی را مورد لطف و تشویق قرارمیدادند. از جمله استاد ابوالحسن صبا كه به نبوغ و استعداد خارقالعاده وي پیبرده بود، از استاد او میخواهد كه چندي هم در نزد وي آموزش بگیرد. استاد صبا مدت دو سال ظرايف و دقايق موسيقی را به پرویز آموخت و او هم با اشتياق فراوان به فراگيري رديفهاي ايشان اشتغال ورزید.
پرويز صديقي پارسی در اين هنگام «ياحقي» را زينتبخش نام هنری كرد و همراه استاد خود شادروان صبا پا به عرصة راديو گذاشت. بهعنوان نوازنده خردسال در برنامههاي راديو به اجرای موسیقی پرداخت که تعجّب همگان را برمیانگیخت. او در كسوت نوازندهيی نو جوان همکاریاش را تا ۱۸ سالگی با اين رسانه ادامه داد. در آن هنگام به دعوت شادروان داود پيرنيا آهنگِ «اميد دل من كجايي؟» با صداي استاد غلامحسين بنان براي اجرا در برنامه «گلها» ساخت. اعضاي اركستر اين برنامه, از جمله ابوالحسن صبا، حسين ياحقي، مرتضي محجوبي، علي تجويدي، حبيبالله بديعي، ميرنقيبي، زرينپنجه، حسين تهراني، وزيريتبار و پرويز جوان، از نوابغ موسيقي ملي ايران بودند. میگویند در جلسه تمرین برای ضبط نهایی. استاد صبا غرق در شادی و شعف از پرورش چنین دستپروردهیی، بر خلاف رسم معمول روزگار و از سر بزرگواری و انسانیت هنری بیمانندش به پرویز جوان میگوید پسرم حالا که خودت این آهنگ زیبا را ساختهبی خودت هم بایست و رهبری ارکستر را بهعهده بگیر! بزرگوازی استاد، بزرگترین افتخار پرویز نوجوان بود که در جمع آن بزرگان نامدار به چنین قلة رفیعی پرواز کند.
پرويز ياحقي رفتهرفته، آهنگساز و تكنوازي پرقريحه و خلّاق شده بود كه در كار تكنوازي ويولن ، تلفيقي از تكنيك قوي و لطافت و ظرافت خاص و بديعي را ارائه ميداد بهطوري كه نواختن ويولن را در حال و هواي موسيقي اصيل ايران به اوج كمال خود رساند. اعتبار بخشيدن به ويولن و صدادهی خاصی که از آن بهعنوان ويولن ايرانی ياد میشود، در کار پرويز ياحقی به اوج خود رسيد. از جمله، باید به نوازندگی ویلن در آهنگ جاودانة «مرا ببوس» با صدای مرحوم گلنَراقی اشاره کرد که پرویز در سالهای ابتدايی دهه ۳۰ و در همان سنین نوجوانی با پيانوی مشير همايون شهردار ضبط و ارائه داد.
درباره استعداد و نبوغ ياحقی جوان نخبگان موسيقی ايران متّفقالقولند و زندهیاد جواد بديعزاده نواساز و خواننده نامی در خاطرات خود از ياحقی بهعنوان نوازنده و آهنگسازی ياد میکند که کمتر نظيری برايش میتوان پيدا کرد. شادروان جواد بديعزاده، در يكي از يادداشتهاي خود در این باره چنین مينويسد: «طبيعت هر چندين سال و يا چندين قرن يكبار به درستكردن آدمهايي خارقالعاده دست ميزند. پرويز ياحقي از آن آدمهايي است كه كمتر از دست طبيعت هم ساخته است تا نظير او را با چنين استعداد عجيبهيي خلق كند. ساز وي بيشترين اثرها را در جان و مغز و دل من داشته و خوشبختانه پرويز ياحقي جزء آنهايي است كه بهپابرجاماندن موسيقي ايراني و رونق آن كمكهاي دو چندان كرده و به آن دسته از متخصصين نشان داده كه بيرونبردن اين ساز از موسيقي ايراني تا چه اندازهيي از جلال و ظرافت و قدرت و زيبايي موسيقي ايراني خواهد كاست».
هر کس که دستی بر ویلن داشته باشد میداند که ساز پرویز یاحقی دارای مُهر مشخصی است که بر روی همه نواختههایش نقش بسته است. پرویز از دو مکتب قدیم و جدید که از حسین یاحقی و صبا آموخته بود مکتب سومی ابداع کرد. تمهیدات مبتکرانه آمیخته با شور و شیدایی وصف ناپذیرش، بر بستری از تلفیق صبایی و یاحقی، شیوه تازهیی در نوازندگی این ساز غربی ایجاد کرد که به اعتقاد عموم موسیقیشناسان روش و هویّت منحصربهفردی است که غالب نوازندگان این ساز را عمیقاً تحت تاٌثیر خود قرار داده است. وی از تکنيكهای مختلف نوازندگی همانند «ويبراسیون» و «گليساندو» بهنحوی دقيق و کامل در خدمت موسيقی ايرانی استفاده میکرد. البته به دليل آشنايی عميق با موسيقی بومی ايران و ملودیهای مهجور و استفاده از پوزيسيونهای مختلف و ابداعات در کوکهای مخصوص ساز، توانست وسعتی شگفتانگيز به نوازندگی ويولن ببخشد. تکنیک ممتاز نوازندگی همراه با احساسات پرشور و حالش را شادروان روحالله خالقی بهعنوان سازی کولیوار، شوریده و شیداگونه و سرشار ستوده است. بايد اذعان كرد كه نام پرويز ياحقي با ويلن طوري عجين و درهم آميخته كه ني با كسايي و تار با جليل شهناز و سه تار با عبادي.
در سازندگی آهنگ و ترانه نیز ابداعات یاحقی از همان مهر ویژه برخوردار است. در آهنگسازی با خلق مقدمههای پر و پیمان و بسیار غنی که مملو از زیباترین گوشههای ردیف موسیقی ایرانی است با مهارت کامل فرصتی مغتنم برای ارائه موسیقی بیکلام ایجاد میکرد. او در جوابهای ارکستر بر خلاف پیشینیان، از جملهبندیهای متفاوتی استفاده میکرد و بههمیندلیل، صدها اثری که از او بهجايمانده از غنا و عمق بسیاری برخوردارند و در زمره شاهکارهای جاودان و بیبدیل موسیقی ایران در دل و خاطره هنری ایرانزمین جای گرفته و نقش بسته است. همين ويژگیها سبب شده است تا از وی بهعنوان نوازنده و آهنگسازی صاحب سبک ياد شود که ذوق و ابتکار را با عشق و شور درآميخت و آثار متفاوتی پديد آورد. برخی موزیکولوگها از وی بهعنوان سعدی موسيقی ايران نامبردهاند، چرا که سعدی نيز در غزلياتش عشق و تکنيک شعری را به شکل سهل و ممتنع با هم آميخت و اشعاری ناب و منحصر به فرد در تاريخ شعر ايران به يادگار گذاشت. این نکته را هم باید در نظر داشت که پرویز، هم در نوازندگی و هم در ساختن و پرداختن آهنگ، سرآمد روزگار خود بود. البته استادان نامداری در پهنه ویُلُن بودند که در امر ساختن آهنگ بههماناندازه برجسته نبودند و بالعکس چه بسیار ملودیپردازهای خوبی که هرگز به گَرد پرویز در نوازندگی نمیرسندند. عجبا که پرویز یاحقی از این دو رشته متفاوت در موسیقی، همزمان و یکجا، در عالیترین کیفیت برخوردار بود و از این رو، متاٌسّفانه همیشه مورد بیمهری تنگچشمان کممایه قرار میگرفت!
ياحقی درکی عميق از شعر و تلفيق آن با موسيقی داشت و حاصل همکاری مشترکش با شاعرانی چون رهی معيری، تورج نگهبان، اسماعيل نواب صفا و معينی کرمانشاهی و موٌانست افزونتر از همه با بيژن ترقی (بيش از ۵۰ سال) آثار ماندگاری را برای موسيقی ايرانی با صدای برجستهترین خوانندگان ایران، از جمله بنان، مرضیه، دلکش، داریوش رفیعی، پوران، همایونپور و بسیاری دیگر از نامداران موسیقی ایران بهجایگذاشت. بهعنوان مثال، ترانههای فراموشیناپذیر «بیداد زمان» (به رهی دیدم برگ خزان)، «میزده شب»، «خواب نوشین»، «سروی و بیدی»، «سراب آرزو»، «مرا نفریبی»، «غزالان رميده»، «چو اسیر دام توام»، «شکسته پر»، «شکایت دل»، «پربسته»، «آن که دلم را برده خدايا» و دهها و صدها ترانه جاودانی, که دهها سال است بر سر زبان مردم عالِم و عامی افتاده, از وجود پر شور و حسّ او نشأت گرفته و در این داستان چه بسیار خوانندگان نامی وامدار وی هستند.
بیژن ترقی در کتاب خاطراتش از ياحقی به عنوان «خورشيد درخشان هنر اين سرزمين» ياد میکند که نزديک به ۹۰ تصنيف را برای وی سروده است. او در همين کتاب درباره ياحقی و نقشش در موسيقی ايرانی مینويسد: «پرويز ياحقي, يا به قولي، كاروانسالار موسيقي ايران، يكي از خورشيدهاي درخشان هنر اين سرزمين است كه از آغاز جواني در رفيعترين قلههاي هنر اصيل موسيقي ايران درخشيدن گرفت. او با پنجههاي سِحرآميز و پر اسرار خود كه از سرچشمه فيّاض و لايتناهي نبوغ و پشتوانههاي وراثت اصيل خانواده هنرمندش متاٌثّر است، دلنشينترين نغمات آسماني را به گوش دلباختگان عالم خاك رسانيد, كه گاه به نواي دلنشين و پر زمزمه جويباران مانند است كه صفا و خرّمي از آن ميتراود و گاه به صداي بغض گريه عاشقي ميماند كه سوز و درد از آن ميبارد. پرويز ياحقي در احياي هنر موسيقي اصيل و سنّتي ايران و زندهكردن گوشههاي پربار و غني دستگاههاي آن, نماياندن نقش ويولن در ساز و تكنوازي كه داراي سبكي ابتكاري و بديع است، سهم چشمگير و بسيار مؤثري را به خود تخصيص داده است. چرا كه در اجراي موسيقي ملي، از ويولن تنها در اركسترها و كارهاي دستهجمعي استفاده ميشد ليكن او توانست با استفاده از سيمهاي بم و مهجور ويلن، به قدرت تاٌثير و وسعت هر چه بيشتر آن بيفزايد. ديگر از شاهكارهاي اين هنرمند خلّاق, ساختن و اجراي چهارمضرابهاي مختلف در قطعات موسيقي ايراني است، و چيره دستي او در هنر آهنگسازي و تنظيم اركستر براي آهنگهاي ايراني كه در طول بيست و پنج سال اخير مؤثّرترين و شيواترين ترانهها و قطعات آهنگين را از خود به يادگار گذارده، كه هيچگاه با گذشت زمان فراموش نخواهد شد».
نگارنده قویّاً بر این باور است که استاد پرویز یاحقی در اجرای موسیقی ایرانی و بیان تمام حالات و ظرائف آن با قدرت پنجهاش که آمیخته با لطافت و شوریدگی منحصر بهفردی بود به بالاترین قلّه رفیع هنر موسیقی جادویی ایران پرواز کرد؛ جایی که جولانگاه هیچ نوازنده دیگری در پهنة موسیقی ایران نبوده است. آثار بهجامانده از او در برنامههای «ساز تنها»، «برگ سبز»، «گلهای صحرایی»، «گلهای جاویدان»، «گلهای رنگارنگ» و «گلهای تازه»، مؤیّد نبوغ پرویز در بداههنوازی اعجابآور میباشد.
برای من که از کودکی از طریق پدر هنرمندم با نام و هنر بیمانند این استاد یگانه آشنایی پیدا کردم نوشتن در مورد وی، از نقطهنظر عاطفی، کار بسیار دشواری است. چرا که بخش عظیمی از خاطرات زندگیم در ایران سرشار از تداعی معانی لحظاتی هستند که ساز و موسیقی پرویز در وجودم طنین میانداخت. در حال تحریر این نوشته بودم که پدر بزرگوارم بهرغم، اینکه در بستر بیماری است با من تماس گرفت، گریان و نالان با بغضی شکسته در گلو میگفت مرگ پرویز از دردناکترین فاجعه هنری مملکت ماست که به اندازه مرگ فرزند هنرمندم منوچهر برایم مصیبتبار است. در مقام استاد موسیقی تأکید داشت که بدعت و تازگی و خلاقیّتی مشحون از شور و شیدایی قلندرگونه، که فقط در وجود او شعلهور بود، جانمایه کار استاد از کف رفته ما بوده است. واقعاً حق با پدر است چرا که آفرینش بکرترین ملودیها در دنیای یاحقی شاخص کار او بود. شما هیچوقت، بهعنوان مثال، دو قطعه چهار مضراب را نمیتوانید در رپرتوار پرویز بیابید که همانند باشند. اقیانوسی از ابتکار و خلاقیت در وجود او موج میزد و آنها را در قالب زیباترین قطعات سازی یا ارکستری به کام جان تشنگان هنردوست میهنمان میریخت؛ بیچشمداشت و گشادهدست و قلندوار.
پرویز یاحقی فارغالتحصیل دانشکده حقوق دانشگاه تهران بود و سالها در کنار کار هنریش به قلمزدن در باره بحرانها و معضلات اجتماعی و خانوادگی جامعه آن روزگاران در رسانهها اشتغال داشت. سلسله برنامههای «در گوشه و کنار شهر» که به شرح زندگی قربانیان مفاسد اجتماعی و اخلاقی آن دوران اختصاص داشت, هنوز در خاطرهها زنده است. هنرمندي حساس، زودرنج، مهجور، گوشهگير ولی صريح و سربلند که بيپرده حرف دلش را بازگو میکرد. با تمام ذرات وجودش به موسيقي اصيل و سنتي ايران عشق ميورزید. معتقد بود كه بايد در حفظ و توسعه گنجينه گرانبهای موسیقی كه يادگار و ميراث فرهنگ نیاکان ما ايرانيان است همواره بکوشيم.
قسمتی از دست نوشته استاد بی همتای موسیقی و نوازنده بی نظیر تار " دکتر حمید رضا طاهرزاده "
محمد رضا شجریان
به نقل از سايت فرهنگي هنري دل آواز ، «شجريان» روز اول مهر ماه سال 1319خورشيدي در مشهد در خانوادهاي متولد شد كه پدر بزرگش «علي اكبر» صداي بسيار رسايي داشته و به زيبايي آواز مي خوانده است.او از ملاكين مشهد بود و از خواندن در جمع پرهيز داشته ، گاه براي دوستان سرشناسي كه به ديدارش مي آمدهاند،ميخوانده. پدر او«مهدي»شجريان از صداي پر طنين و رسا برخوردار بود و آواز خواندن را در جواني شروع كرد ولي خيلي زود در محيط بسته و سنتي به قرائت قرآن رو آورد و تا آخر عمر بر همان عقيده باقي ماند ...... بقیه مطلب رو از فایل زیر دانلود کنید :
دانلود آثار تصویری از بزرگداشت " پرویز یاحقی " در شهر دوسلدوروف آلمان
به همت استاد " دکتر مسعود عطائی
"این گزارش قبلا توسط اینجانب نوشته شده بود اما آثار به صورت صوتی بودند . اما در این پست به مناسبت میلاد استاد یاحقی آثار به صورت تصویری قرار داده شده اند . لازم به ذکر هست که این قطعات تصویری فقط یک سوم کل برنامه بزرگداشت هستند و بقیه ان به مرور زمان آپلود خواهد شد .
دانلود قسمت اول برنامه بزرگداشت ( تصویری )
حجم : ۸.۸۴ مگا بایت --- زمان : ۸:۲۳ دقیقه
آغاز برنامه :
اجرای قطعاتی زیبا به وسیله ساز فلوت
خواندن شعر و سخنرانی از دکتر مسعود عطائی
خاموش نه فراموش
زندگی زیبا بود آنگاه که تو زنده بودی
بودن و بوئیدن دل آرا بود انگاه که پیک نسیمی از گلستان هنر تو بشارت می آورد
شنیدن جانفزا بود انگاه که طنین صدای تو گوشم را نوازش می داد
حتی فرسنگها دور از من
هنگامیکه در پیامگیر تلفونت می گفتی
شما با تلفن شماره بیست و دو میلیون و پانصدو هشتاد هزار و .....
لطفا صریحا
می گفتم پرویز جان اگر منزل هستی لطفا گوشی را بردار
این ماه های آخر خواهش و حتی التماس من هم کاری نمی شد
و از شنیدن صدایت محروم می ماندم
به عادت همیشگی هنوز این شماره را می گیرم
خاموش است
صدای تو خاموش است ولی صدای نغمه های تو همیشه در گوش است .
خانمها و آقایان محترم دوستان عزیز هم میهنان گرامی از سوی گروه ادبی دیدار به شما عزیزان خوش آمد می گویم و از حضور شما در این مجلس تشکر می کنم . این گرد همایی " به یاد استاد " نام دارد . با امید اینکه بتوانیم ذره ای از دینی که او روی دوش یکایک ایرانیان دارد ادا کنیم . پیش از شروع برنامه برای احترام به روی شادروان استاد یاحقی می ایستیم و یک دقیقه سکوت می کنیم . .....
در آغاز دکتر حسین حاتم زندگینامه استاد را قرائت می کنند :
آغاز سخنان دکتر حسین حاتم :
میزبان امشب دوست شاعر . نویسنده و هنرمند ما دکتر مسعود عطائیست که نه تنها از دوستان که از دوستداران و شیفتگان زنده یاد بود و هست . من سخن خود را با یک دو بیتی از خیام آغاز می کنم :
یاران موافق همه از دست شدند
در پای اجل یکان یکان پست شدند
خوردیم ز یک شراب در مجلس عمر
دوری دو سه پیشتر ز ما مست شدند
پرویز یاحقی بیش از دو دهه و نیم با هنر بی همتای خود دنیای موسیقی ایرا را در آهنگسازی . تک نوازی . آفرینش شیوه تازه و نو آوری دگرگون نمود . بخش بزرگی از این زمان اهنگهای دلنشین و جاودانی و سیاسیست . خواننده های زیاد و بنامی را به موسیقی اورد . و با شور و شوق .به شوق هنرنمایی خود شادی زیاد داد . او نه تنها استادانه که با جان و دل می نواخت و نوایش به جان و دل می نشست . ویولون در آن زمان ساز ارکستر بود . در تکنوازی کم به کار می رفت . یاحقی با بکار بردن شیوه های نو به تکنوازی ویولون نقش ارزنده ای داد که از تازگی و زیبایی ویژه ای برخوردار بود . یاحقی از کودکی دل و جانش با نواهای دل انگیز موسیقی آ شنا بود . در درازای زندگی همه جانش با ساز و نوا کوک می شد . او می گفت زندگی سرنوشت من است . در شانزده سالگی رهبر ارکستر رادیو شد . در آن زمان رهبران ارکستر می بایستی در ماه دو اهنگ بسازند . او می ساخت . در نوزده سالگی اهنگ بنام و جاویدانی " ای امید دل من کجایی " را ساخت که استاد بنان آن را خواند و شعر آن را استاد نواب صفا سروده و در گلهای شماره 172 آورده شده است . در این برنامه استادانی چون مرتضی محجوبی - ابولحسن صبا – حسین یاحقی ( دائی و استاد او ) حبیب الله بدیعی – نصرالله زرین پنجه – حسین علی وزیری تبار – حسین تهرانی و چندین هنرمند دیگر که مجموعا بیست نفر می شدند . همه اینها بزرگانموسیقی کلاسیک و سنتی و مدرن ایران آن زمان بودند در سنهای بالا . در این برنامه رهبری ارکستر به مانند همیشه به دست استاد صبا بود . این مرد فرزانه و بلند منش از جای خود بلند شد و با آرشه ویولون روی صندلی زد و از ارکستر آرامش خواست و با صدای بلند به یاحقی گفت چون شما آهنگ را ساخته اید من سر جای خودم می نشینم و شما خودتان ارکستر را رهبری کنید . این جوان نوزده ساله را رهبر مردان بنام ایران و مردان بزرگسال نمود و در این برخورد بزرگوارانه نشان داده شد که ارزش در هنر هنرمند است نه در سن او . ( پایان سخنان دکتر حسین حاتم )
حجم : ۵.۹۸ مگا بایت --- زمان : ۵:۴۰ دقیقه
دکتر مسعود عطائی :
حالا هنرمندان : خانم گلستان و آقای عارف ابراهیم پور - اسکندر آبادی ( عود ) – بامداد اسماعیلی ( سنتور ) – بابک خزائی (تار) - احمد قاعدی (تار) - مهیار بهرامی نسب (ضرب ) دو آهنگ از پرویز را اجرا خواهند کرد . ( سروده ها : بیداد زمان – چو اسیر دام تو ام )
دکتر مسعود عطائی :
اکنون آقای علی بیان زاده پژوهشگر و مسئول شبهای حافظ شعری را در سوگ او دکلمه می کنند .
حجم : ۹.۷۴ مگا بایت --- زمان : ۹:۱۴ دقیقه
دکلمه شعری از دکتر عطائی توسط آقای علی بیان زاده :
روزم چو شب سوته دلان سرد و سیاه است
در کوچه نوای غم و در باغچه آه است
سرشار ز اندوه شده بانگ قناری
خاموش نی و بربط و تنبور تباه است
بر دشت غم انگیز هنر مهر نتابد
افسرده اسیر مه ماتم زده ماه است
پرویز چو شبدیز بسی تاخت بر افلاک
درمانده کنون جایگهش در دل چاه است
هر خصلت زشتی که به او داده دروغ است
هر تهمت بیهوده بر او عین گناه است
جاوید بماند اثرش در دل مردم
صد نغمه و آهنگ بر این نکته گواه است
دیگر نکند خلق چو او مادر گیتی
گرچه پدر پیر فلک چشم به راه است
یاحقی من در نظر من تو خدائی
ور نیست چنین این گنه دید نگاهست
مسعود عطائی 2 فوریه 2007
( اجرای آهنگ چو اسیر دام تو ام توسط گروه ارکستر )
حجم : ۴.۷۳ مگا بایت --- زمان : ۴.۲۷ دقیقه
سخنانی در باره یاحقی توسط دکتر صدیق :
پرویز روحی سرکش و طغیانی و مغرور داشت و این شخصیت انسانی در آهنگسازی در آهنگهای او به خوبی نمایان بود . آهنگهایش مانند دریایی متلاطم و طوفانی هستند . قدرت و توانایی پنجه و ارشه پرویز یاحقی بخصوص در هنر بداهه نوازی او بروز می کند . او قادر بود ملودی ها و جملات خارج از انتظار را بدون هیچوقفه ای جنان با مهارت اجرا نماید که همگان را در شگفت فرو می برد . ارتباط عمیق جملات موسیقی با یکدیگر و پیوستگی مطلوب و خلق آنی ملودی های نو و دور از ذهن از مشخصات مخصوص این استاد بود که در هیچ یک از نوازندگان دیگر ویولون ایرانی دیده نمی شود . یکی از دوستان هنرمند درمورد او می گوید : هربار پرویز شروع به نواختن می کند گوئی بهاری تازه جلوه می کند . کارهای مشترک او با اساتید دیگر مانند استاد شهناز – استاد فرهنگ شریف – فضل الله توکل – صارمی – جهانگیر ملک .. بصورت کاملا بداهه انجام می شد . آنها فقط در آغاز جلسه دستگاه مورد نظر را انتخاب می کردند و با خلق آنی ملودی های شگفت انگیز و احساس برانگیز انسان را به عرش اعلا سیر می دادند . او در ضمن اینکه بسیار حساس و مغرور و با نفوذ بود بسیار هم افتاده و بی تعصب و صریح بود . همکاران خود را بسیار ارج می نهاد و کوچکترین حسادتی نداشت . این شعر سعدی را همیشه زمزمه می کرد :
اگر هست مرد از هنر بهره ور
هنر خود بگوید نه صاحب هنر
( پایان سخنان دکتر صدیق )
دکتر عطائی :
با سپاس از آقای دکتر صدیق . حالا هنرمند مهم فرنکفورت آقای آرمین مه فام دو ترانه از ساخته های پرویز را خواهند خواند : ( همراه با نواختن بربط )
به زودی با اثری تصویری ( سخنرانی ) از :
" استاد پرویز یاحقی " !!!!!!!
